Toen ik hem ontmoette, zei hij dat hij ging scheiden.
“Voor nu ben ik wettelijk gescheiden maar het echtscheidingsproces is bijna afgerond.
Het enige dat het vertraagt, zijn mijn financiële problemen,” legde hij uit.
Hij zei ook dat zijn geldproblemen het moeilijk maakten om te verhuizen.
Hij woonde nog steeds bij zijn vrouw en twee kinderen ondanks hun scheiding.
Ik geloofde zijn verhaal.
Ik had zelfs medelijden met hem.
Naarmate we meer tijd met elkaar doorbrachten en elkaar beter leerden kennen, begon ik hem leuk te vinden.
Ik zag hem als een goede man die probeerde weer op de been te komen nadat zijn huwelijk stukliep.
Ik wilde er voor hem zijn.
Ondanks mijn gevoelens voor hem aarzelde ik toen hij me vroeg zijn vriendin te worden.
Ik had een regel dat ik alleen met iemand zou daten als ik zeker wist dat ik met diegene zou trouwen.
Hier lag het geval waarin ik verliefd was op een man die nog steeds getrouwd was.
Hij begreep mijn bedenkingen en verzekerde me dat het geen probleem zou zijn.
“Geef me gewoon een paar maanden.
Ik zal wat geld krijgen en het echtscheidingsproces afronden.”
Uiteindelijk gaf ik toe en begonnen we te daten.
Het ging goed maar ik wachtte voortdurend tot hij me zou vertellen dat zijn huwelijk eindelijk voorbij was.
Dat gebeurde nooit.
Dagen en maanden gingen voorbij, maar geen nieuws.
Soms, wanneer we gewoon samen waren, vroeg ik hem: “Wat is het laatste nieuws over je huwelijk?”
Zijn antwoorden bleven altijd hetzelfde: “Ik ben officieel en wettelijk gescheiden maar nog steeds getrouwd.”
Ik voelde golven van teleurstelling telkens als hij me dit antwoord gaf.
De meeste gevoelens waren op mezelf gericht.
Hoe kon ik mezelf al die jaren bewaren om het dan weg te geven aan een man die zijn echtscheiding uitstelde?
Mijn hele leven had ik nog nooit met iemand gedatet of intiem geweest tot hem.
Twee jaar in de relatie en hij was nog steeds gescheiden.
Op dat moment ging ik met hem zitten en zei: “Ik dwing je niet om met me te trouwen, maar ik kan niet langer met je daten terwijl je nog steeds getrouwd bent.
Het laat me eruitzien als een minnares en daarvoor heb ik me niet opgegeven.”
Afgezien van het hele scheidingsgedoe vond ik berichten op zijn telefoon die me niet blij maakten.
Hij was druk bezig met het reageren op de foto’s van zijn vrouwelijke vrienden met woorden als “Prachtig” en “Adembenemend.”
Ik vond het ongepast dat hij zulke dingen zei tegen mensen met wie hij niet intiem was.
Sommigen waren zelfs getrouwd.
Toen ik hem ermee confronteerde, zei hij: “Zo gaan millennials met elkaar om.
Er is niets mis mee.
Jij bent degene die er te veel betekenis achter zoekt.
Stop met onzeker zijn.”
Hoe dan ook, ik ben weggegaan.
Hij doet het nu voorkomen alsof ik hem verliet toen hij me het hardst nodig had.
Hij is naar het appartement van zijn vriend verhuisd en zegt dat hij zich daar eenzaam voelt.
Ik zei hem dat hij zijn vrouw moest bellen om hem gezelschap te houden.
Hij is boos.
Alles wat hij doet, laat hem eruitzien als het slachtoffer in deze situatie, en schildert mij af als een van die Nigeriaanse vrouwen die hun man verlaten wanneer het moeilijk wordt.
Dit is dezelfde man die me vaak vertelde dat zijn vriend hem had afgeraden om met een Nigeriaanse vrouw te trouwen.
Dus waarom is hij ineens boos dat zijn Nigeriaanse vriendin hem heeft verlaten?
Ik heb geen spijt dat ik ben weggegaan.
Ik voel me alleen schuldig dat ik een getrouwde man heb gedatet.
In mijn hart bied ik voortdurend mijn excuses aan zijn toekomstige ex-vrouw aan voor mijn affaire met haar man.
Ze waren traditioneel, wettelijk en ook in de kerk getrouwd.
Ik vraag me af of er juridische gevolgen zouden zijn als zij zou ontdekken dat hij met mij was voordat hun echtscheiding werd afgerond.
In dit alles bied ik ook mijn excuses aan mezelf aan voor het laten zakken van mijn verdediging.
Ik had niet moeten geven wat ik voor mijn man had bewaard aan de man van een andere vrouw.
Ik hoop dat God Almachtig mij ook vergeeft voor mijn zonden tegen Hem.
