Aliona liep door de lange gang van het hotel richting het presidentiële appartement met het gevoel alsof ze naar een rechtbank ging.
Haar hart bonsde zo hard dat het bijna haar gehoor overstemde. Eén gedachte bleef door haar hoofd spoken: “Waarom ik weer?
Heeft hij geklaagd en test hij me nu? Of… is er iets anders aan de hand?”
Ze opende de deur met trillende handen – en verstijfde. Het appartement was leeg, maar op het glazen tafeltje lag een zorgvuldig opgevouwen briefje. Het handschrift was vast en zeker:
“Haast je niet met schoonmaken. Ik wacht op je. L. H.”
Haar knieën knikten bijna. Haar eerste impuls was om meteen naar de manager te rennen, alles van de vorige avond te biechten en om vergiffenis te vragen.
Maar iets hield haar tegen. Een innerlijke rilling zei haar te blijven. En ze koos ervoor te wachten.
De minuten kropen pijnlijk langzaam voorbij. Ze ordende de kussens, veegde het stof af, maar haar bewegingen waren mechanisch. In haar ziel botsten angst en een moeilijk te verklaren nieuwsgierigheid tegen elkaar op.
Plotseling klonken voetstappen. De deur ging open.
Leon Hariton kwam binnen. Hij was net zo keurig gekleed als de avond ervoor, maar er lag geen vermoeidheid meer in zijn blik.
Alleen interesse. Aliona voelde hoe zijn blik haar doorboorde en een koude rilling langs haar rug trok.
— U bent gekomen, — zei hij kalm. — Zeer goed.
Aliona liet haar ogen zakken, in afwachting van een berisping. Maar wat er volgde verraste haar.
— Werkt u altijd zo hard dat u ter plekke in slaap valt?
Ze verstijfde. Ze wist niet of hij grapte of haar testte.
— Het spijt me… dat was niet mijn bedoeling. Het was laat en ik… — haar stem brak. — Ik had niet de intentie de regels te overtreden.
Leon schonk water in een glas en ging in een fauteuil zitten, terwijl hij haar gebaarde op de stoel tegenover hem plaats te nemen.
— Rustig maar. Als ik je had willen ontslaan, was dat gisteren al gebeurd.
Zijn woorden brachten haar troost, maar de spanning in de lucht verdween niet.
Aliona hief haar blik en ontmoette zijn ogen. Daarin was geen woede, geen minachting. Alleen nieuwsgierigheid.
— Vertel me, waarom heeft u voor dit werk gekozen? — vroeg hij plotseling. — Kamermeisje in een luxe hotel is zwaar werk. Maar u… u lijkt uit een andere wereld te komen.
Aliona verstijfde. De vraag boorde zich diep in haar hart.
— Ik moet werken, — antwoordde ze zacht. — Ik heb een jongere zus die nog naar school gaat. Mijn moeder is ziek. Ik had geen geld voor de universiteit. Dit is de enige manier waarop we rond kunnen komen.
Leon zweeg lang, nadenkend. Toen zei hij:
— Een eerlijk antwoord. Ik vind het goed. In mijn wereld weten de meesten alleen hoe ze moeten liegen.
Aliona bloosde hevig.
— Ik… ik kan niet liegen, — bekende ze met een lage stem.
Er verscheen een nauwelijks merkbare glimlach op zijn lippen.
— En dat is een zeldzame eigenschap.
De spanning tussen hen werd bijna tastbaar. Elke seconde dat zijn blik op haar bleef, deed haar hart sneller kloppen. Maar ze kon niet weggaan.
— Luister, Aliona, — zei hij na een korte pauze. — Ik heb een voorstel voor u. Wees niet bang, het is niet wat u denkt.
Hij pauzeerde even en observeerde haar reactie.
— Ik heb iemand nodig in wie ik vertrouwen kan hebben.
Geen secretaresse, geen ambitieuze assistent. Iemand authentieks. U zou direct voor mij kunnen werken.
Aliona stond sprakeloos.
— Ik? Maar… ik ben slechts een kamermeisje.
— Gisteren toonde u meer authenticiteit dan mijn partners in tien jaar hebben gedaan. En dat is precies wat ik nodig heb.
Ze voelde de grond onder haar voeten wankelen. Nog maar één dag geleden beefde ze van angst haar baan te verliezen. En nu bood een miljardair haar een positie naast zich aan.
— Denk erover na, — zei Leon terwijl hij opstond. — Maar weet dat ik niet graag te lang wacht.
Toen Aliona het appartement verliet, was ze ervan overtuigd dat het leven dat ze kende voorbij was.
Voor haar opende zich een nieuwe weg, met één enkele stap die alles kon veranderen.
En voor het eerst in lange tijd verscheen hoop op de plek van angst.
