— Larisa, zullen we met de meivakantie naar de familie gaan? — smeekte Kostik zijn vrouw.
— Echt niet! Ze zullen weer eisen dat wij het vlees kopen! Gierige mensen zijn het! — verzette Larisa zich.
— Maar Lar, waarom thuisblijven? Het is mooi weer!
— Kostja!
— Beloof dan in ieder geval erover na te denken.
— Goed dan, ik denk erover na, je geeft toch geen rust… — gaf Larisa uiteindelijk toe.
Onlangs had Kostja’s broer Viktor een erfenis gekregen: een klein stukje grond in een volkstuin met een klein zomerhuisje.
Zo klein dat het zelfs met z’n tweeën krap was. Maar het terrein zelf was behoorlijk ruim, ondanks de grootte.
Kostja nodigde zichzelf meteen uit bij zijn broer.
— Waarom ook niet? Als hij een datsja heeft geërfd, moet hij ons ook maar uitnodigen om te komen ontspannen. — zei hij tegen zijn vrouw.
Viktor overlegde met zijn vrouw Alina en stemde na een korte discussie toe, maar stelde wel een voorwaarde:
— Oké, kom maar, maar neem je eigen vlees mee.
Dat stak Larisa natuurlijk, maar ze ging toch akkoord. Ze was te nieuwsgierig hoe het terrein was veranderd sinds het in handen van nieuwe eigenaren was gekomen.
Maar zoals ze al vermoedde, liep het bezoek niet goed af.
Viktor en Alina bezetten de barbecue en lieten Larisa en Kostja er amper bij.
Intussen snoepten ze zelf van het vlees dat hun gasten hadden meegebracht. Uiteindelijk bleef er voor Kostja en Larisa anderhalve portie over, die ze gulzig opaten.
Viktor was wél royaal met drank en haalde zelfgestookte alcohol uit het huisje. Tegen de avond waren hij en Kostja zo dronken dat Larisa hem nauwelijks naar huis kreeg.
Na zo’n ‘vakantie’ had Larisa geen zin meer om naar de datsja van de familie te gaan. Maar Kostja drong zo aan dat ze bijna overstag ging.
Toen werd Larisa gebeld. Tot haar verbazing was het Viktor die hen zélf uitnodigde.
— Kom met de meivakantie, wat moet je anders doen in de stad?
— We hebben nog niet besloten hoe we gaan vieren.
— Nou, dan heb ik het voor jullie beslist. Kom gewoon.
Larisa verbaasde zich er al over dat Viktor niet over vlees begon, maar voor hij ophing zei hij alsnog:
— Vergeet alleen niet vlees te kopen.
Gelukkig maar, dacht ze. Ze begon al te denken dat hij zijn verstand had verloren.
Ze vertelde Kostja over het telefoontje. Hij werd enthousiast en keek haar vragend aan.
Larisa kneep haar ogen samen en zei:
— Weet je, misschien heb ik wel zin om te gaan… voor de lol.
— Voor de lol? Jij? Je mag mijn familie toch niet?
— Nee, maar ik heb iets bedacht toen Vitya weer over vlees begon.
— Wat dan?
— Laten we hen een lesje leren en vlees alleen voor onszelf kopen! Geen shaslik voor hen! — zei zijn sluwe vrouw.
Kostja dacht even na, toen verscheen er een roofzuchtige glimlach op zijn gezicht.
— Nou Lar, jij durft. Laten we dat doen. Benieuwd naar hun reactie.
Zo besloten ze het. Larisa kocht vlees, marineerde het in een klein emmertje met deksel en zette het in de koelkast.
De volgende ochtend stapten ze in de auto en reden naar de datsja van de familie. Het weer was geweldig!
Blauwe lucht en een stralende zon maakten Larisa blij.
Ze dacht dat ze met zulk weer zelfs haar mans familie kon verdragen, als ze maar buiten kon zitten en genieten van het groene gras.
— Eindelijk! Hoe was de rit? — Viktor stond hen al bij het tuinhekje op te wachten.
— Prima, geen file. En de weg is eindelijk verbreed, niet meer zoals vroeger. — antwoordde Kostja.
— De kooltjes zijn al klaar! Ik heb een paar flessen wijn gehaald! — Viktor wreef in zijn handen. — Kom maar op met het vlees!
Alina bracht wijn, plastic bekers en zette alles op het tafeltje bij de barbecue.
— Wij zijn vandaag de barbecueploeg. We hebben ons eigen vlees meegebracht. — Larisa knikte naar het emmertje in Kostja’s hand.
— Alleen voor jullie?
— We vonden het eerlijk zo. Wie eet, die brengt. — zei Larisa.
— Interessante logica. Dus jullie komen in feite met lege handen! — zei Alina verontwaardigd.
— Niet met lege handen. We hebben vlees bij ons, alleen niet voor iedereen. — antwoordde Larisa kalm.
— Nou, als jullie geen vlees hebben gekocht, dan geven wij jullie wel wat. Maar het wordt maar een paar stukjes per persoon. — voegde Kostja eraan toe.
— Hou jullie liefdadigheid maar. We eten wel groenten. Maar loer ook niet op onze wijn! — snauwde Alina.
— Alleen maar kolen verspild. — mompelde Viktor.
Larisa en Kostja grilden hun vlees, terwijl Viktor en Alina aan het tafeltje zaten met wijn, tomaten en komkommers.
Ze werden snel dronken en vielen in slaap op hun ligstoelen.
Larisa en Kostja aten hun shaslik, dronken de rest van de wijn op en gingen naar het huisje om een dutje te doen.
De frisse lucht en volle maag deden hun werk — ze sliepen zo diep dat ze niet hoorden hoe Viktor en Alina terugkwamen.
— Hé, wakker worden, het is al nacht! — schudde Viktor zijn broer, maar die mompelde wat en draaide zich om.
— Wat nu? — fluisterde Alina.
— Buiten slapen is te koud. Geen optie.
— En hier is geen plek.
— Misschien naar buiten tillen?
— Ben je gek? Kostja krijgen we niet opgetild…
— Daar heb je gelijk in. — gaf Viktor toe.
Ze haalden hun schouders op en besloten toen maar bij de buren te overnachten.
Kostja werd bij zonsopgang wakker. Hij had in tijden niet zo lekker geslapen.
Eerst wist hij niet eens waar hij was, maar toen hij zich gisteren herinnerde, schudde hij Larisa wakker.
— Lar, wakker worden! We hebben hier geslapen!
— Wat? Echt? Hoe laat is het?
— Nog vroeg. Maar we moeten opstaan en naar huis.
Buiten was het stil.
— Waar zijn zij?
— Geen idee. Als wij hier sliepen, waar waren zij dan?
— Wij hebben bij de buren geslapen! — Viktor en Alina verschenen plotseling.
— Waarom zijn jullie zo vroeg wakker?
— We konden niet slapen! We zaten maar te wachten tot jullie ons huis vrijmaakten! — zei Viktor streng.
— Hoe voelt het, genieten op andermans kosten? — voegde Alina spottend toe.
— Kom op, laten we stoppen met dit geruzie, — zuchtte Larisa, — Ik heb vlees voor twee gekocht omdat ik jullie wilde laten zien dat het steeds eisen van ons niet netjes is.
Ja, we komen bij jullie op bezoek. We hadden anders gerust een taart voor bij de thee meegebracht. Denken jullie echt dat we met lege handen waren gekomen?
Viktor en Alina keken elkaar aan.
— Goed dan. Misschien heb je gelijk, — Viktor wendde zijn blik af, — Ik had niet gedacht dat dat je zo zou ergeren.
— Ik ben niet boos, ik heb gewoon geen zin meer om te komen.
— Ja ja, snap ik… — bromde Viktor.
— Nou, als we nu alles duidelijk hebben, zullen we dan maar gaan? — vroeg Kostja.
— Wacht, — zei Viktor plotseling, — nu jullie er toch zijn, zullen we samen naar de markt gaan?
Die is al vroeg open. Kopen we samen vers vlees en doen we het dit keer goed?
— Laten we dat doen! — riep Kostja blij.
De vrouwen keken elkaar aan en glimlachten. Het leek erop dat het conflict voorbij was.
