Mijn naam is Ileana en ik ben 56 jaar, ik woon “precies” 11 jaar in Italië.
Armoede en zorgen hebben me uit huis verdreven, waar ik financieel arm was.
Na 11 jaar werken in Italië is het me gelukt om de ernstige financiële problemen die ik had op te lossen, dus ik ben niet langer die arme vrouw zonder geld, maar ik ben nu op een andere manier arm.
Aan armoede ben ik nog steeds niet ontsnapt, mijn zakken zijn gevuld (ik heb een redelijk, bevredigend salaris), maar mijn ziel is verarmd.
De kinderen zijn groot geworden zonder mij, ze zijn nu hun eigen weg gegaan met hun gezinnen, mijn man is gewend geraakt aan het feit dat het geld maandelijks binnenkomt zonder dat hij hoeft te werken, en ik vind de weg naar rust niet meer.
Ik ben ver van huis ouder geworden, ik ben moe van het werken voor het huis.
De jaren werken hier in Italië waren niet makkelijk.
Het waren de zwaarste jaren van mijn leven, maar ik heb alles verdragen voor mijn kinderen.
De slapeloze nachten, het eten, soms weinig, soms genoeg, smaakt voor mij nergens meer naar.
De dagen gaan allemaal hetzelfde voorbij!
De kinderen zijn nu op zichzelf (ik heb 2 zonen), ze onderhouden zichzelf, ze hebben mijn hulp niet meer nodig.
Mijn man, hoewel hij geld van mij verwacht voor het onderhoud van het huis, heeft in de 11 jaar dat we van elkaar gescheiden waren zijn eigen leven opgebouwd, een leven parallel aan dat wat hij met mij had, waar ik geen plaats meer in heb.
Wat we nog delen met z’n tweeën is de ruimte in ons huis, wanneer ik op vakantie ga naar het land.
Vaak heb ik gedacht dat het tijd was om naar huis terug te trekken, maar op mijn leeftijd… kan ik geen pensioen krijgen (ik ben nog niet gepensioneerd) en wil niemand mij aannemen.
Hoe zou ik voor mezelf kunnen zorgen?
Ik blijf hier werken, zolang ik kan, en dan… wat dan?
Ik leef tussen verleden en heden: het verleden vol zorgen om de kinderen en de angst dat ik ze niet kan onderhouden, en het heden waarin ik mezelf alleen en verloren terugvind.
Wat heeft Italië voor mij betekend???
De redding van de toekomst van mijn kinderen en het verdwalen van mijn ziel.
Ileana, 56 jaar
Als je het verhaal mooi vond, vergeet het dan niet te delen met je vrienden!
Samen kunnen we de emotie en inspiratie verder dragen.
