Ik heb alles weggehaald, de prijs tot een derde gedrukt en… het perceel uiteindelijk zélf gekocht.
Via een stromannetje.
— Maak dat je wegkomt, Marintje.
Juridisch ben je hier niemand, — Love Petrovna smeet het eigendomsbewijs op de gepolijste tafel van de veranda.
— Ik heb besloten het perceel te verkopen.
Vika heeft een auto nodig en een eerste aanbetaling voor een hypotheek, en jij en Andrej leven toch al prima.
Jullie kunnen dan maar naar jouw ouders in het dorp gaan om aardappels aan te aarden.
Ik staarde naar het document, terwijl er in mijn hoofd een rekenmachine klikte.
Vijf jaar.
Vijf jaar van mijn leven, gestoken in dit stukje grond bij Moskou.
Ik herinner me elke struik met rasbraam, elke sectie van de luxe Franse beglazing van de veranda en die ene Italiaanse pomp die in elke hitte voor een ononderbroken bewatering zorgde.
Andrej, mijn man, staarde zoals altijd naar zijn eigen schoenen.
Hij veranderde altijd in een willoze schaduw zodra zijn moeder overschakelde naar terminator-modus.
— Love Petrovna, ik heb tweeënhalf miljoen aan eigen geld in deze datsja gestoken.
Ik heb alle bonnen voor bouwmaterialen en de contracten met de hoveniers nog, — mijn stem klonk vlak, alsof ik als boekhouder een debiteurencontrole deed.
— Leg ze maar in een stapeltje en steek ze in brand, — mijn schoonmoeder gunde me niet eens een blik.
— De grond is van mij.
Alles wat erop staat is volgens de wet ook van mij.
Vaarwel.
Ik ging niet in discussie.
Discussie met mensen die cijfers niet erkennen is zinloos.
Je moet de spelregels veranderen.
Die avond klapte ik mijn laptop open en maakte ik een inventarisstaat.
Volgens mijn aantekeningen was de totale marktwaarde van de demontabele apparatuur, de kleine tuinarchitectuur en de verzamelplanten een indrukwekkend bedrag.
Mijn neef Oleg, eigenaar van een bedrijf in specialistische montage, kwam de volgende ochtend naar het perceel.
Hij droeg een feloranje veiligheidsvest, een helm en spiegelende zonnebril — standaard werkkleding waardoor iemand volledig onzichtbaar wordt voor buren en familie.
Voor iedereen om ons heen was het gewoon “een ploeg op locatie”.
— Alles wat niet muurvast zit: demonteren, — beval ik.
— De beglazing, het automatische irrigatiesysteem, de zonnepanelen, de smeedijzeren meubels.
De planten op deze lijst: in bakken verplanten en naar het magazijn afvoeren.
In een week tijd veranderde het perceel volledig.
Het was een chirurgische operatie om de “luxe” weg te snijden.
De panoramaruiten verdwenen van de veranda en lieten een kaal skelet van een frame achter.
De tuin werd een warboel van lege gaten.
Ik hield er persoonlijk toezicht op dat de monteur het waterzuiveringssysteem verwijderde en zelfs de merk-tuinlampen.
Toen de eerste makelaar kwam, was Love Petrovna in shock.
Ze had erop gerekend haar “paradijselijke hoekje” voor vier miljoen te verkopen.
Maar aan potentiële kopers verscheen een troosteloze bouwplaats met omgewoelde grond en een huis dat leek op een afgekloven skelet.
— Wat is dit? — de koper stapte met afkeer over een hoop uitgetrokken wortels.
— In de advertentie stonden foto’s met rozen en een glazen terras.
— Dat zijn… tijdelijke problemen, — stamelde mijn schoonmoeder, terwijl ze me paniekerig probeerde te bellen.
Ik drukte de oproepen weg.
Ik had mijn eigen planning.
Volgens mijn berekeningen was de verkoopbaarheid gedaald tot het niveau van de grondprijs in deze buurt, minus de kosten voor herstel van het terrein.
Mijn schoonmoeder, opgejaagd door hebzucht en het gezeur van Vika, die dringend een auto nodig had, begon de prijs te verlagen.
Drieënhalf.
Drie.
Tweeënhalf.
Na twee weken bleef de prijs staan op één miljoen tweehonderdduizend.
Toen verscheen Oleg op het toneel.
In een duur pak en met een representatieve auto zag hij eruit als een serieuze investeerder die onverkoopbare rommel opkoopt.
— Achthonderdduizend, — kapte hij het gesprek af tijdens de ontmoeting.
— Dit is een halfjaar werk.
De grond is uitgeput, de leidingen zijn barbaars weggesneden.
Contant meteen, we regelen het vandaag.
Love Petrovna, die in haar dromen al drie miljoen had uitgegeven, huilde, maar tekende de papieren.
Vika zette haar onder druk, want de auto in de showroom was maar drie dagen gereserveerd.
Zodra de eigendomsregistratie rond was, maakte ik het afgesproken bedrag over naar Oleg, plus een percentage voor zijn diensten.
Het perceel kwam weer bij mij terug via een schenkingsakte tussen familieleden.
Nu was het mijn grond.
Juridisch, feitelijk, absoluut.
Het herstel duurde tien dagen.
Mijn mensen plaatsten de beglazing terug, sloten de pompen aan, en plantten de rozen uit de bakken weer terug in hun vertrouwde kuiltjes.
De datsja schitterde opnieuw.
Andrej, die zag hoe ik met zijn moeder had afgerekend, werd opvallend attent en verfde zelfs zelf het hek.
Voor de housewarming nodigde ik alle buren uit.
Muziek, de geur van dure tabak, de lichten van de tuinverlichting — alles was perfect.
Love Petrovna hoorde via de alwetende datsja-vriendinnen dat er op het “verkochte braakland” weer feest was, en kwam een uur later met een taxi aanzetten.
Ze bleef bij het hek staan en keek naar de glinsterende veranda.
Haar gezicht verstarde in een grimas van ongeloof.
— Hoe moet ik dit begrijpen? — ze probeerde het hek open te duwen, maar het zat stevig op slot met een nieuw codeslot.
— Andrej!
Marina!
Doe onmiddellijk open!
Dit is oplichting!
Ik stap naar de rechter!
Ik liep langzaam naar het hek, met een glas in mijn hand.
Ik droeg een onberispelijk wit pak, waar geen enkel stofje op was gevallen.
— Een rechtszaak is lang en duur, Love Petrovna.
Bovendien zijn alle documenten onberispelijk in orde.
U heeft uw achthonderdduizend gekregen?
Gekregen.
Het perceel is vrijwillig verkocht?
Vrijwillig.
En wie er nu woont, gaat u niets aan.
U zei het zelf: wie de eigenares is, beslist.
Op dat moment reed er een gloednieuwe auto voor, precies waar Vika zo van had gedroomd.
Vika zelf stapte uit, maar in plaats van naar haar moeder te rennen, liep ze naar mij toe.
— Bedankt voor de tip, Marin, — glimlachte mijn schoonzus, terwijl ze ostentatief met de autosleutels zwaaide.
— Mam zou me niet eens de helft van dat bedrag geven; ze zou alles in haar “spaarpot” verstoppen “voor een zwarte dag”.
Maar zo heb ik wielen, en jij je datsja.
Love Petrovna greep het hek vast en keek van de ene dochter naar de andere.
Pas toen begreep ze dat we de “liquidatiewaarde” en het plan om de prijs te drukken samen met Vika hadden uitgewerkt.
Haar dochter speelde mij gewoon informatie door over moeders schulden en stemmingen, en kreeg daarvoor haar deel van de miljoenen die ik bespaarde.
— Vika… jij? — fluisterde mijn schoonmoeder, en haar stem verdronk in het geluid van vrolijke muziek.
— Niets persoonlijks, mam, — gooide Vika eruit terwijl ze naar de tafel met hapjes liep.
— Gewoon zaken.
Jij hebt ons toch altijd geleerd koel te blijven.
Ik keek naar de voormalige eigenares van het perceel.
In haar ogen zat geen metaal meer.
Alleen de leegte van iemand die haar eigen betekenis in de familiehiërarchie had overschat.
Ik zei geen woord meer.
Ik draaide me om en liep dieper mijn tuin in, waar onder het licht van de lampen mijn rozen krachtig stonden te glanzen — mijn rozen, en alleen de mijne.
