Ze verzamelde al haar vrienden in een restaurant waar een speelkamer voor kinderen was. Ik ging samen met Katja.
Voor de kinderen was er een aparte tafel gedekt plus genoeg andere vermaak: mijn dochter was bezig en hing de hele avond apart rond.
Wij, de volwassen gasten, zaten aan een aparte tafel.
En zo kwam het dat die avond iedereen een stelletje was. Echt iedereen. Behalve ik.
Ik had een periode waarin ik genoot van mijn vrijheid. Dacht ik. Zo leek het mij.
Tot die avond… Op die avond, omringd door fijne, prachtige mensen, voelde ik ineens zo’n scherpe, stekende eenzaamheid… Gewoon ondraaglijk.
Ik liep het restaurant uit, de frisse lucht in, en probeerde te begrijpen waarom het me zo raakte.
Waarom? Andermans geluk is nooit een probleem voor mij geweest – integendeel: ik kan oprecht blij zijn voor anderen, dat kon ik altijd al.
Waarom raakt het me nu dan zo? Alleen maar omdat ik alleen ben?
Zonder partner? Waarom “haalde het me in” precies nu?
Daar zit een man tegenover me zijn vrouw teder in haar oor te kussen, daar is een andere man die een pleister op de voet van zijn vriendin plakt omdat ze blaren heeft van haar schoenen, weer een ander stel heeft hun eigen geheimen, zo verdiept in elkaar dat het feest hen nauwelijks interesseert, maar ze zijn verliefd als pubers.
En ik? Bij mij? Daar is alleen maar leegte.
De tranen kwamen op. Het Ksjusha uitleggen kon ik absoluut niet. Wat moest ik zeggen?
“Zou je de volgende keer wat minder opdringerig gelukkige mensen willen uitnodigen?”
Uiteindelijk gingen mijn dochter en ik vrij snel weg van het feest.
Ik zei dat ik me moest klaarmaken voor een zakenreis (dat was waar, maar maar half: de reis was er inderdaad, maar niet de volgende ochtend, ik had prima kunnen blijven, maar ik voelde me zo ellendig dat ik het feest niet wilde verpesten).
Toen we naar huis reden in de taxi, begon het te onweren. En ik barstte in tranen uit, gewoon uit zelfmedelijden.
– Mama, is er iets gebeurd? – vroeg Katja geschrokken.
Ik wilde zeggen: “Er is iets gebeurd. Ik ben alleen, Katja.
Iedereen om me heen heeft een relatie weten op te bouwen, en ik, de mislukkeling, niet.
En het is alsof ze me allemaal slaan met hun geluk.”
Maar hardop zei ik:
– Nee, Katjoesj, ik heb gewoon hoofdpijn. En de onweersbui – dat is net alsof de natuur huilt.
En ik dacht: laat ik gezellig meehuilen, een beetje steun…
Straks thuis ga ik meteen slapen. Ik slaap zo lekker als het onweert. En tranen helpen om in slaap te vallen.
Er is een jaar voorbijgegaan. Precies een jaar.
Gisteren vierde Ksjusha weer haar verjaardag. En wij gingen weer naar haar toe.
En de gasten waren praktisch dezelfde. Dezelfde gelukkige stelletjes. En ik. Weer alleen. Nou ja, met mijn dochter.
En gisteren voelde ik me goed en had ik plezier. Een geweldige avond met geweldige mensen die me dierbaar zijn.
En helemaal geen gepieker over mijn solo-status.
Ik voelde me vrij en helemaal gelukkig…
Dat hele pijnlijke gevoel van “ik ben alleen” was er niet eens, er was juist begrip waarom ik hiervoor kies, en dat begrip gaf me veel vrijheid.
En nog een situatie.
Vorig jaar zei één van mijn organisatoren tijdens een tour ineens:
– Doe je ogen dicht, ik heb een verrassing voor je!
Ik deed ze dicht. De verrassing was een bento-taart met de tekst “JIJ BENT EEN STER!” en vier kaarsjes.
– Wat is dit?
– Ik vond, – zei de organisator.
– Dat het mooi zou zijn om te vieren dat je nu al vier jaar op rij naar onze stad komt en volle zalen trekt. Je bent geweldig!
Maar ik was moe, uitgeput van al dat heen-en-weer gereis, met een verkoudheid in mijn lijf, en die blijdschap – al vier jaar! – klonk voor mij ineens anders:
“Kijk eens, je jaagt als een gek de wereld over, als een shuttle, als een hamster in een rad, de jaren vliegen voorbij en je hebt alleen maar werk.”
En ik blies de kaarsjes uit en voor de zekerheid doofde ik ze nog met mijn tranen.
– Wat is er? Vind je de taart niet leuk? – vroeg de organisator geschrokken.
En ik wist niet eens hoe ik het moest uitleggen. Waarschijnlijk was het gewoon de vermoeidheid die overheerste.
Ik hou ontzettend van mijn werk, wat was er met me aan de hand?
Waar kwam dat medelijden met mezelf vandaan? Het is toch geweldig dat het al zoveel jaren lukt!
Hoe kun je instorten door een felicitatie??? Maar ik werd er gewoon compleet door overvallen. Pure zelfmedelijden.
Er is een jaar voorbijgegaan.
Onlangs organiseerde een andere organisator een heel feest voor me om te vieren dat we nu al vijf jaar op rij een (andere) stad veroveren en volle zalen trekken.
En ik was zo blij, en trots op mezelf, en vierde het moment vol enthousiasme en besef: “Ja, ik heb dit gedaan! Ik heb dit verdiend! Ik ben een ster!”
Waarschijnlijk ben ik gewoon wijzer geworden in dat jaar.
Ik heb de dingen in mezelf op hun plek gezet, ik luister beter naar mezelf, ik heb geleerd om het goede aan mezelf toe te eigenen.
Laatst kwam er een film uit met een bekende vlogger in de hoofdrol, en mijn Katjoesja sleepte me erheen.
En in het verhaal is een vader boos op zijn volwassen dochter (een puber) die hij mee de natuur in heeft genomen, maar ze is om de een of andere reden niet blij:
– Je wilde toch kamperen, je vroeg erom! Ik heb verlof genomen – hier is je kampeertocht. Waarom kijk je zo zuur?
– Ik vroeg twee jaar geleden om te kamperen, – mompelt het meisje.
– Nou, wat is er dan veranderd?
– Ik ben veranderd! – antwoordt ze.
Wat betekent: tijd, vermenigvuldigd met een mens, is een ander mens.
Die verandert. Zijn verlangens veranderen. Zijn staat van zijn. Zijn zelfbeeld.
Er is een jaar voorbijgegaan.
Ik voel echt hoe ik veranderd ben.
Er zijn dingen waarin ik nu energie voel op de plek waar eerst pijn zat. Niet overal natuurlijk.
Er zijn nog een paar grote onopgeloste vragen in mijn leven, ik spaar kracht om die aan te pakken.
Maar het algemene gevoel van binnen is dat ik de turbulentie van het leven wel aankan – en dat is onbetaalbaar.
Die paniek is weg: waar moet ik beginnen? wat moet ik doen? alles is uit de hand gelopen! ik kom nergens aan toe!
Ik kom wel ergens aan toe. Ik kom toe aan de dingen die ik ervoor kies om aan toe te komen.
En het belangrijkste – ik heb tijd om de redenen om gelukkig te zijn op te merken, en die zijn er in mijn leven genoeg…
Gisteren op het feest hield de man van één van Ksjusha’s vriendinnen een toost voor haar en zei plagend:
– Jij hebt zo’n innerlijke ruggengraat, Ksjush.
Veel mannen zouden jaloers zijn op zo’n ruggengraat!
Iedereen moest lachen, want je kunt dat best dubbelzinnig opvatten, al lijken Ksjusha en ik qua karakter erg op elkaar en klopt dat van die ruggengraat helemaal.
En Ksjusha, een schoonheid in een lief jurkje, met haar haar netjes gedaan en haar dochtertje op de arm, protesteerde lachend:
– Nee hoor. Ik wil vrouwelijk zijn. Ik neem dat compliment niet aan. Geef me een andere.
– Dan geef die van jou maar aan mij, als jij hem niet wil. Voor mij is het perfect. Een geweldig compliment… – lachte ik.
Het was mooi. Hartverwarmend.
Ik wil zeggen dat we leven en veranderen. En soms merken we het niet eens.
Daarom is het belangrijk om soms achterom te kijken, zodat… Zodat je kunt genieten van je eigen groei.
Op de foto zijn wij van gisteren 😊
