Berta Swan kwam uit een groot gezin.
Goede katholieken wisten vanaf hun jeugd: alles wat God stuurt is ten goede.
Dus toen ze trouwde, nam ze haar zwangerschap volkomen kalm aan.
En daarna de tweede.
Maar de derde keer ging meteen alles anders.
— Misschien krijg je een tweeling?
– vroegen de buurvrouwen, terwijl ze naar Berta’s uitgezakte figuur keken.
Inderdaad, voor zo’n vroege termijn had ze een opvallend dikke buik.
En toen de vroedvrouw op het afgesproken moment werd geroepen, zei Berta meteen: we verwachten twee baby’s.
Ze hadden al namen bedacht!
Als het jongens zijn, noemden ze ze Jacob en Martin.
En als het meisjes zijn, Joanna en Anna.
Alles gebeurde bij zonsopgang op 6 augustus 1846.
Nancy Lingldon, een van de meest ervaren vroedvrouwen van Millbrook in Nova Scotia, kwam om Berta Swan te helpen.
En ze nam al snel alle twijfels weg.
Geen tweeling.
Het was één kind.
— God!
– riep Berta uit.
– Wat voor kind is dit?
Het was een ongewoon meisje.
Volledig enorm.
Soms vind je informatie dat ze met een gewicht van 7 kilo 200 geboren zou zijn, maar dat klopt niet.
Berta Swans derde kind woog iets minder dan zes kilo.
En dat was nog steeds heel veel!
En ze had zo lang verward haar, dat het leek alsof ze geen mens was, maar iets anders…
Daar hielden de vreemde dingen niet op.
De baby wilde constant eten, dus Berta kon haar honger niet bijhouden.
Ze moesten een voedster zoeken voor het meisje, dat Anna werd genoemd en gedoopt.
— Angstaanjagend kind…
— mompelden de mensen in de omgeving.
Anna groeide als kool.
Andere kinderen van haar leeftijd waren kleintjes, maar haar benen hingen uit de wieg.
Haar vader moest een andere maken, die bij haar paste.
Kleding paste niet bij Anna, haar moeder naaide die zelf.
En op vier maanden woog Anna evenveel als een tweejarig kind.
Het nieuws over het bijzondere kind verspreidde zich snel in de omgeving.
Er werd zelfs in de lokale krant over haar geschreven, en dan nog wel op een heel lovende manier.
Berta was trots op die publicatie: haar dochter werd voor het eerst niet eng genoemd, maar wonderlijk!
Maar er viel nog meer te verbazen.
Op zesjarige leeftijd was Anna Swan zo lang als haar moeder, die 157 centimeter was.
En er werden geen andere reuzen geboren in de familie!
Berta, bijna elk jaar zwanger, keek naar haar zoons en dochters en vroeg zich af: waar komt zo’n Anna vandaan?
De rest waren gewone kinderen.
— Zo heeft de Heer besloten, mijn kind, — legde de plaatselijke pastoor uit aan mevrouw Swan, — dus is er een bijzondere bestemming voor Anna weggelegd.
— Hopelijk niet een enge.
– mompelde de vrouw.
Anna groeide, maar werd niet mooier.
Ze had grove gelaatstrekken, enorme mannelijke handen en een dikke nek.
Op elfjarige leeftijd was ze langer dan alle inwoners van Millbrook, inclusief de sterke mannen.
Honderddrieënnegentig centimeter!
Zo’n dame zou nu met hand en tand worden weggekaapt door elk basketbalteam.
Maar Anna Swan leefde in de negentiende eeuw, toen zulke maten als lelijkheid werden gezien.
Volgens de toenmalige opvattingen moesten vrouwen sierlijk en elegant zijn.
Boerinnen konden wat steviger en sterker zijn, maar zelfs onder hen viel Anna op.
Haar moeder zuchtte: wie let er nou op zo’n lompe reus?
Hoe zou ze haar dochters lot regelen?
Op vijftienjarige leeftijd was Anna gegroeid tot 213 centimeter en stopte niet met groeien.
Iemand in Millbrook begon zich te bekeren als ze haar zag.
Hoewel het meisje lief en vriendelijk was.
Ze deed het uitstekend op school, vooral in literatuur en muziek.
Anna speelde met plezier in het schoolamateurtheater…
…Showman Phineas Taylor Barnum zocht precies zulke mensen.
Met iets bijzonders.
Ongewone mensen.
Hij nodigde ze uit voor zijn show en voor hen was dat waarschijnlijk de enige kans om iets van hun leven te maken.
Natuurlijk, toen hij hoorde over Anna Swan, ging hij haar bekijken.
En hij was buitengewoon tevreden: ze zou zijn collectie verfraaien!
— Je kunt optreden en leren, — legde Barnum uit, — en ondertussen spaar je geld.
Is dat niet prima?
Ik betaal duizend dollar per maand.
En ze stemde toe.
Anna Swan verhuisde naar New York, waar ze meteen alle aandacht trok.
Toen begon Barnums circus door heel Amerika te toeren, en later naar Europa te reizen.
Het meisje uit een Canadees gehucht kwam in Londen terecht en werd zelfs uitgenodigd voor een ontmoeting met koningin Victoria.
Anna leek gewoon enorm naast de kleine Britse vorstin, die nauwelijks 152 centimeter was.
“Voor de koningin zijn wij erg bescheiden,” schreef Victoria in haar jeugd in haar dagboek.
En tijdens de tournees in Halifax gebeurde iets ongelooflijks.
Daar ontmoette Anna een andere reus – Martin Bates.
Met zijn lengte van 236 centimeter was hij de perfecte partner voor het enorme meisje.
Een tijd lang traden ze samen op, en besloten toen te trouwen.
De bruiloft vond plaats in Londen, op 17 juni 1871.
De koningin zelf schonk het bruidspaar – Martin kreeg een horloge uit haar handen, Anna een diamanten ring en een stuk satijn voor een jurk.
De pastoor moest tijdens de ceremonie op een krukje gaan staan, zodat hij zichtbaar en hoorbaar was.
Het angstaanjagende kind was gelukkig.
Anna’s leven liep anders dan ze ooit had kunnen dromen!
Bestaan dromen echt?
— Zullen we kinderen krijgen?
– maakte Anna zich zorgen.
In haar jeugd had een dokter haar gezegd dat dat misschien moeilijk zou zijn.
Maar de pas getrouwde mevrouw Bates raakte snel zwanger en op 19 mei 1872 beviel ze van een meisje van 8 kilo.
Helaas stierf het kind meteen.
De tweede baby die Anna ter wereld bracht, leefde elf uur.
Het was het grootste kind ter wereld – 10 kilo!
De Bates spaarden genoeg geld om rustig te leven.
Ze keerden terug naar Amerika, vestigden zich in Ohio en bouwden een speciaal huis.
Daar waren ongewoon hoge plafonds, deuropeningen en meubels.
Alles voor een enorm gezin…
“Al het meubilair was op maat gemaakt,” vertelde Martin, “als je ziet hoe onze gasten het gebruiken, doet het je sterk denken aan de reis van de goede Gulliver.”
Anna en Martin traden alleen af en toe weer op in het circus om hun portemonnee een beetje aan te vullen.
Ze hoopten dat er nog veel gelukkige jaren voor hen lagen…
Niemand weet waarom Anna zo gigantisch groeide.
Maar blijkbaar betekende lengte niet dat ze gezond was.
Ze was net geen 42 jaar oud toen haar hart stopte.
Martin liet een standbeeld voor zijn vrouw maken, dat op haar graf werd geplaatst, verkocht daarna het familiehuis en verhuisde.
Een jaar later trouwde hij met een gewone vrouw, Annette Lavonne, met wie hij tot zijn dood in 1919 samen was.
Hij schreef een autobiografie, waarin hij uitgebreid vertelde over zijn leven en vooral over Anna.
En de eigenaren van het herenhuis van de twee reuzen maakten er later een museum van.
