Svetlana en Oleg hielden zich allebei bezig met zaken.
Je zou kunnen zeggen dat ze zulke typische mensen waren uit series en films over het rijke leven.
Maar dan vooral qua uiterlijk, niet zozeer financieel.
Toch hadden ze een goed inkomen.
Zo goed dat ze zich een nanny konden veroorloven.
En ze hadden echt een nanny nodig.
Ze hadden het erg druk met werk en konden het zich niet veroorloven om constant bij hun kind te zijn.
Bovendien woonden de ouders in een andere stad en kon niemand gevraagd worden om op het kind te passen.
Je kon Svetlana en Oleg ook geen betrokken ouders noemen.
Het besluit om een nanny in te huren was meer uit noodzaak genomen dan uit grote wens.
Svetlana herinnerde zich zelfs dat Oleg aanvankelijk geen nanny wilde.
“Wat voor ouders zijn wij dan,” antwoordde hij haar toen,
“als we een totaal vreemde in ons huis toelaten?
Niet alleen zal ze voor ons kind zorgen,
maar stel je voor dat ze iets steelt?”
Kortom, Oleg was ertegen.
Svetlana moest hem zelfs overhalen.
Ze zocht naar nanny-diensten op internet en één nanny trok haar aandacht.
Ze was iets jonger dan zij.
Dus zeker niet chagrijnig en ze gebruikte moderne methoden.
De recensies over haar waren ook goed.
En Svetlana vond haar uiterlijk ook wel prettig.
Dus toen ze Oleg had overtuigd, nodigden ze Valeria meteen uit voor een gesprek.
Tijdens het gesprek maakte Valeria ook een goede indruk.
Svetlana was gewoon betoverd door haar glimlach en hoe ze over kinderen sprak.
Dus werd besloten:
Valeria zou de nanny van hun kind worden.
Ze kwam drie keer per week.
De rest van de tijd brachten de ouders om de beurt met het kind door.
Er was inmiddels een jaar voorbij sinds Valeria bij hen als nanny werkte.
Ook de kleine Egor was aan haar gewend.
En zij ook aan hem.
Je kon zeggen dat ze een soort familielid voor hen was geworden.
Een behoorlijk hecht persoon.
Svetlana kon zich zelfs niet voorstellen hoe ze van haar af zouden komen wanneer Egor naar de kleuterschool moest.
Op een ochtend, na een vriendelijke babbel met Valeria en een afscheidkus voor haar man,
snelde Svetlana zoals gewoonlijk naar haar werk.
Pas bij de auto merkte ze dat ze haar tas thuis had laten liggen.
Ze ging terug naar huis, streek door Egor’s haar, pakte de tas en wilde net weer weggaan,
toen ze wat gegiechel hoorde.
Iets leek haar vreemd.
Ze sloop voorzichtig op haar tenen in de richting van het geluid.
“Stop,” hoorde ze Valeria’s stem, die speels klonk.
En wat geritsel.
“Ach kom, ze is al weg,” antwoordde Oleg.
“Als je hoort dat de auto vertrekt, kun je doorgaan met je liefkozingen,” lachte Valeria.
Svetlana keek door een kiertje in de deur en zag hoe haar man Valeria onbeschaamd omhelsde.
Svetlana wist niet eens hoe ze op haar benen bleef staan.
“Ach kom,” zei Oleg,
“Is het de eerste keer of zo?”
Valeria lachte weer.
“En jij wilde toch niet dat ik bij jullie kwam werken.”
“Nou, ik wist niet dat zo’n geluk bij ons thuis zou komen.”
“Het is echt geluk,” antwoordde Svetlana terwijl ze de deur open deed.
Valeria en Oleg sprongen meteen uit elkaar, maar het was al te laat.
“Als we je niet hadden aangenomen,” vervolgde Svetlana,
“zou ik nooit hebben geweten wat voor klootzak mijn man is.”
Oleg zei niets en keek alleen naar de grond.
Valeria begon meteen te smeken.
“Svetlana Nikolaevna, zeg alsjeblieft niets tegen mijn baas.”
Svetlana glimlachte zelfs om zo’n brutaliteit.
“Als jij denkt dat je hier schoon uitkomt, dan hoop je tevergeefs.
En jij,” zei ze terwijl ze naar haar man knikte,
“ga ergens in een hotel slapen.
Als ik terugkom, wil ik je hier niet zien.”
En ze nam Egor bij de hand om mee naar haar werk te nemen.
