Ik stuurde alles door naar de nieuwe eigenares.
Op de foto lagen vier rekeningen.
Mama had ze waaiervormig op de keukentafel gelegd, zodat de bedragen goed zichtbaar waren.
Lidmaatschapsbijdrage — 11.200 roebel.
Bijdrage voor de reparatie van de weg — 2.800.
Elektriciteit — 1.340.
En nog een belastingaanslag van bijna tweeduizend.
Onder de foto schreef ze:
— Betaal dit alsjeblieft vóór vrijdag.
Anders komen er boetes bij.
In februari had mama dit vakantiehuis aan mijn jongere zus Lena geschonken.
Ik regelde altijd alles rond het vakantiehuis.
Ons perceel is oud.
Zes sotka grond, een houten huisje met een veranda en een appelboom bij het hek.
De takken groeien al jaren over naar de buren, en iedere lente waren we van plan ze te snoeien, maar we stelden het steeds uit.
Nadat vader overleed, ging mama er steeds minder vaak naartoe.
En allerlei kleine zaken kwamen geleidelijk bij mij terecht.
Ik betaalde de bijdragen, gaf de meterstanden door en zocht een vakman toen het dak begon te lekken.
In de herfst sloot ik het water af.
In het voorjaar opende ik het huis, veegde de droge bladeren van de veranda en controleerde of de muren niet vochtig waren geworden.
Lena kwam een paar keer per zomer.
Meestal met de kinderen, voor een weekend.
Ze grilden vlees, plukten appels en bleven soms overnachten.
Ik hield nooit bij wie hoeveel deed.
Het vakantiehuis was van mama, dus vond ik dat ik gewoon moest helpen.
Daarom verbaasde het gesprek over de schenking me.
— Ik heb besloten het perceel op naam van Lena te zetten, — zei mama.
— Zij heeft het harder nodig.
De kinderen moeten in de zomer buiten kunnen zijn.
— Waarom alleen op haar naam?
— Jij hebt alles al.
Jij redt jezelf wel.
Ik heb ook een zoon, alleen is hij al volwassen.
Maar ik ging daar niet over discussiëren.
Het was mama’s eigendom en ze mocht ermee doen wat ze wilde.
Hoewel ze vroeger altijd had gezegd dat het vakantiehuis voor ons allebei zou zijn.
Nieuwe sloten.
Twee weken later waren de documenten geregeld.
Lena belde me zelf.
Ze vertelde dat ze de oude bank wilde wegdoen, een klein tuinhuisje wilde neerzetten en een zwembad voor de kinderen wilde kopen.
En toen voegde ze er terloops aan toe:
— We gaan ook de sloten vervangen.
Laat het van tevoren weten als je van plan bent langs te komen.
We hebben daar straks onze spullen liggen.
Ik vroeg nog eens:
— Moet ik voortaan van tevoren laten weten dat ik kom?
— Ja.
Zodat we het weten.
De volgende dag bracht ik mijn sleutelbos naar mama.
— Waarom geef je die terug? — vroeg ze verbaasd.
— De oude sloten worden toch vervangen.
Mama keek me aan, maar zei niets.
Ze legde de sleutels in een lade bij de hal.
In de zomer verschenen er foto’s in de familiechat.
Een nieuwe tafel op de veranda, een zwembad en bloemen in grote potten.
Daarna schreef Lena dat ze iemand had ingehuurd om het gras achter het huis te maaien.
Ik werd niet uitgenodigd om naar het vakantiehuis te komen.
En ik drong mezelf ook niet op.
Om de een of andere reden bleven de rekeningen wel van mij.
In september stuurde mama een foto van de rekeningen.
Vroeger vroeg ze me vaak om ze via de app te betalen.
Op haar telefoon lukte er altijd wel iets niet: dan was ze haar wachtwoord vergeten, dan sloot ze per ongeluk het verkeerde venster.
Ik maakte het geld over en later gaf zij het me contant terug.
Soms niet meteen.
Maar goed.
Nu was het vakantiehuis echter van Lena.
Ik schreef mama:
— Stuur ze naar haar door.
Laat haar ze betalen.
Het antwoord kwam bijna meteen:
— Ze heeft nu weinig geld.
— Dan betaalt ze later.
— Dan komen er boetes bij.
— En wat heb ik daarmee te maken?
Mama belde.
— Is het echt zo moeilijk voor je om dit te betalen?
Je deed het toch altijd.
— Toen het perceel nog van jou was.
— Wat maakt het uit op wiens naam het staat?
Het vakantiehuis blijft toch van de familie.
Ik herinnerde haar aan de nieuwe sloten en aan het verzoek om voortaan vooraf te melden wanneer ik wilde komen.
Mama werd meteen boos.
— Haal die dingen niet door elkaar.
Ik zei dat ik voortaan geen betalingen voor het vakantiehuis meer zou regelen en beëindigde het gesprek.
Daarna stuurde ik alle foto’s door naar Lena.
Ik stuurde haar ook het nummer van de voorzitter van de vereniging en de laatste meterstanden die nog in mijn telefoon stonden.
’s Avonds antwoordde ze:
— Je had het voorlopig toch kunnen betalen.
Ik geef het later terug.
— Betaal het zelf.
Alles staat erop.
— De kinderen moeten nu weer naar school.
Ik heb al genoeg uitgaven.
Ik las het bericht en legde mijn telefoon weg.
Het gesprek aan mama’s tafel.
De volgende dag belde ik de voorzitter.
Ik wilde alleen weten waarom de rekeningen nog steeds op naam van mama stonden.
Het bleek dat het bestuur helemaal niet wist dat er een nieuwe eigenaar was.
— Uw moeder staat nog in onze administratie, — zei de voorzitter.
— De nieuwe eigenares moet de documenten komen brengen en een aanvraag invullen.
En ook het elektriciteitscontract moet op haar naam worden gezet.
De belastingaanslag ging over het vorige jaar.
Die moest dus naar mama.
De andere rekeningen hadden betrekking op de huidige kosten van het perceel.
Ik schreef dit in de familiechat.
Mama antwoordde:
— Je had ook gewoon kunnen helpen in plaats van er een hele boekhouding van te maken.
Lena zette een hartje onder haar bericht.
Op zaterdag nodigde mama ons allebei uit voor de lunch.
De rekeningen lagen naast de broodtrommel.
— Laten we dit nu gewoon afronden, — zei ze.
— We hebben ruzie gekregen om een paar centen.
Ik legde de belastingaanslag voor mama neer.
— Deze is van jou.
De rest is van Lena.
Mijn zus pakte de papieren niet eens vast.
— Ik heb het vakantiehuis cadeau gekregen, niet zodat ik meteen schulden moest gaan betalen.
— Dit zijn geen schulden.
Het zijn elektriciteit, bijdragen en de weg.
— Jij betaalde vroeger alles.
— Vroeger had ik sleutels.
Mama zei dat ik jaloers was op mijn zus.
Daarna herinnerde ze me eraan dat ze het recht had haar eigendom aan wie dan ook te schenken.
— Natuurlijk had je dat recht, — antwoordde ik.
— Maar dan moeten de rekeningen voortaan ook naar de nieuwe eigenares.
Lena draaide zich naar het raam.
Ik trok mijn jas aan en vertrok.
De rekeningen bleven op tafel liggen.
Een week later ging mijn zus naar het bestuur en liet ze de gegevens op haar naam zetten.
Daarna vroeg ze in de familiechat op welke datum ze de meterstanden moest doorgeven.
Ik stuurde haar het nummer van de voorzitter.
Daarna heeft mama mij nooit meer rekeningen van het vakantiehuis gestuurd.
