Een paar dagen na de bruiloft vertelde Gena aan zijn ouders:
– Lena en ik hebben besloten om te verhuizen naar dat huis dat Galina Ivanovna ons als cadeau heeft gegeven.
Anna Nikolaevna raakte bijna haar verstand kwijt:
– Ben je gek geworden?!
– Gena, heb je hier echt goed over nagedacht?
– Mam…
– Ik weet waar ik het over heb.
Ze wil alleen maar je geld, nietwaar?
Gennady zucht diep, gefrustreerd.
– Mam, ik begrijp waar je vandaan komt, maar je hebt het helemaal mis.
Het heeft geen zin om er verder over te praten; je zult je mening niet veranderen, wat ik ook zeg.
Geloof wat je wilt.
Wij doen helemaal niets extravagants.
– Gena, stop ermee!
Ik zeg het je, ze gebruikt je.
Je weet het diep van binnen.
Dat meisje…
– Mam, alsjeblieft, laten we hier niet over doorgaan.
Lena en ik kennen elkaar al meer dan vijf jaar en we hebben lang voor deze stap gepland.
– Ik wil je er alleen aan herinneren: jij bent een begeerde bruidegom.
Elke vrouw zou achter jou aan gaan.
Besef je onze situatie wel?
Gennady sluit zijn ogen, alsof hij zich tegen vermoeidheid wil beschermen.
– Mam, wees eerlijk tegen me: wat is voor jou belangrijker — onze status of mijn geluk?
Anna Nikolaevna kijkt hulpeloos naar haar man.
– Sasha, waarom zeg je niets?
Alexander legt de krant weg en glimlacht licht.
– Anya, weet je, er is iets over jou: je komt alleen naar me toe als je er niet meer uitkomt.
In de afgelopen 27 jaar heb jij altijd alle beslissingen alleen genomen.
En elke keer als er iets misgaat, geef je mij de schuld.
Anna Nikolaevna kijkt hem schuin aan.
– Ben je klaar?
Laten we nu eens serieus praten.
– Gena is volwassen, in staat om zelf beslissingen te nemen.
Ik snap niet waarom wij ons met zijn keuzes moeten bemoeien.
Naar mijn mening is Lena een fatsoenlijk meisje.
– Fatsoenlijk?
In onze tijd overleef je niet zonder geld.
– Trouwens, was jij niet ook altijd rijk?
Ben je dat vergeten?
Anna Nikolaevna begint duidelijk de controle te verliezen.
– Sasha, je bent onverantwoordelijk!
Onze zoon gaat zijn leven vergooien!
– Rustig maar.
Er gebeurt niets ergs.
Hij zal de behandeling voortzetten en misschien zal zijn vrouw zelfs een positieve invloed hebben.
Wat is jouw probleem?
Ik snap het niet.
Anna Nikolaevna verlaat plotseling de kamer, terwijl Gennady moeite heeft om uit zijn stoel te komen.
– Dank je, papa.
– Hoe voel je je?
– Goed, maak je geen zorgen.
Toen hun zoon 17 werd, gebeurde er iets vreemds met hem.
De artsen konden geen duidelijke diagnose stellen.
De ene dag hadden ze een vermoeden, de volgende dag weer een ander — de behandeling hielp maar gedeeltelijk.
Een beroemde professor zei eens:
– Het lijkt erop dat jullie zoon het vermogen heeft verloren om tegen ziektes te vechten.
Als dit honderd jaar geleden was gebeurd, zou ik gezegd hebben dat het een vloek is.
Maar nu… kunnen we alleen maar onze schouders ophalen en toekijken.
Alexander wist dat geld niet alles kon oplossen, maar gaf toch enorme bedragen uit aan behandelingen in de beste klinieken.
Toch vroeg Gennady op een dag:
– Alsjeblieft, laat me even een korte pauze nemen.
Ik ben vergeten hoe ons huis eruitziet en ik weet niet eens meer wanneer ik voor het laatst in mijn eigen bed heb geslapen.
Ongelooflijk, mama — die eerder op elke mogelijke behandelmethode had aangedrongen — stond nu haar zoon bij:
– Sasha, misschien is het echt tijd om Gena even te laten uitrusten?
Laten we de aanbevelingen van de dokters volgen.
Alexander wuift het weg, minachtend.
Hij zou het besproken hebben als hij ook maar het minste teken van verbetering had gezien.
Maar er was niets.
Toch voelde Gena zich thuis beter: zijn eetlust kwam terug en hij kwam zelfs een paar kilo aan.
Sindsdien ging hij twee keer per jaar naar de kliniek voor controles en kwam hij steeds terug met nieuwe aanbevelingen van de dokters.
Gena slaagde er uiteindelijk in om de universiteit af te maken dankzij de financiële steun van zijn vader.
Hij was een begaafd student, maar zijn frequente afwezigheid door ziekte maakte dat de docenten hem niet erg waardeerden.
Hij en Lena ontmoetten elkaar tijdens hun studietijd.
Hun vriendschap duurde een paar jaar tot onlangs, toen Lena haar gevoelens aan hem bekende.
Dat gaf Gena een boost, alsof hij vleugels kreeg.
Zoals verwacht was de bruiloft veel extravaganzter dan hij zich had voorgesteld.
Zijn moeder organiseerde zo’n feest dat het leek alsof de hele stad was uitgenodigd.
Lena deed haar best om de hele avond te glimlachen, ondanks de gespannen sfeer.
De relatie tussen Lena’s moeder, Galina Ivanovna, en Anna Nikolaevna begon niet zo goed.
De laatste vond dat Galina, zonder status of geld, dankbaar moest zijn voor zo’n huwelijk.
Toch hield Galina liever afstand van de ouders van de bruidegom.
Het hoogtepunt van de avond was het uitreiken van de cadeaus.
Toen Lena’s moeder aankondigde dat het jonge paar een klein huis erfde van haar grootvader, gelegen in een beschermd gebied, kon Anna Nikolaevna zich niet inhouden:
– Mijn hemel, hoe kun je dat vervallen zooitje aan de rand van nergens als een waardevol cadeau presenteren? – zei Anna Nikolaevna woedend.
Gena keek zijn moeder verwijtend aan:
– Mam, genoeg.
– Genoeg met wat, Gena?
Nu valt er niets meer te repareren!
Nadat Galina Ivanovna was vertrokken, draaide Anna zich meteen naar haar man om:
– Heb je haar gezien?
Ze is helemaal niks, maar gedraagt zich alsof ze een koningin is!
Een paar dagen na de bruiloft kondigde Gena aan zijn ouders aan:
– Lena en ik hebben besloten te verhuizen naar het huis dat Galina Ivanovna ons heeft gegeven.
Anna Nikolaevna verloor bijna haar verstand:
– Ben je gek geworden?!
Het is allemaal haar invloed!
Ze wil je verstoppen op een afgelegen plek zodat je sneller achteruitgaat en zij de erfenis kan overnemen!
Alexander fronste:
– Anya, wat zeg je?
Ben je helemaal gek geworden?
Anna ontplofte:
– Ik spreek heel rationeel!
Hij heeft constante medische controle nodig, en hij wil naar een geïsoleerde plek verhuizen!
Dat laat ik niet gebeuren!
– We hebben de tickets al in handen, – antwoordde Gena rustig.
– Prima, – zei Anna kil.
– Als het zo zit, kom dan niet meer bij mij om hulp vragen.
Laat je nieuwe familie maar voor je zorgen.
– Gena, maak je moeder niet boos; je kent haar, je weet hoe ze is, – zei Alexander geruststellend.
– Ze zal toegeven.
Als je iets nodig hebt, bel me — ik help je.
– Dank je, vader.
– Maar waarom juist daar?
Op die plek heb je gelijk — het is een verschrikkelijke plek.
Gena glimlachte:
– Misschien geloof je me niet, maar daar zijn geneeskrachtige bronnen.
Lena en haar moeder zijn ervan overtuigd dat deze plek me zal helpen herstellen.
Eerlijk gezegd geloof ik er niet zo veel van, maar waarom zouden we het niet proberen?
– Je bent een scepticus.
Soms blijkt wat niet te verklaren is juist het meest effectief te zijn.
Ik wens je veel succes.
Toen ze bij het huis aankwamen, keek Gena verbaasd rond in de verzorgde tuin:
– Alles is hier wild!
Lena glimlachte:
– Natuurlijk, er heeft hier al jaren niemand gewoond.
Maar maak je geen zorgen, met een beetje werk wordt het weer als nieuw.
Ze opende de deur en ze gingen naar binnen.
Tot Gena’s verbazing bleek het huis best comfortabel en bijna stofvrij te zijn.
Ze was zo moe van de reis dat ze nauwelijks kon zitten op de bank voordat ze meteen in slaap viel.
Een tijdje hield Lena zich bezig met schoonmaken, en Gena hielp zoveel als zijn kracht toeliet.
Tot zijn verrassing begon hij zich beter te voelen — zijn energie kwam terug en hij had enorme trek gekregen.
Na een week had hij het diner helemaal op en was zelfs verbaasd:
– Ik begrijp niet hoe, maar alles ging erin!
Lena glimlachte ondeugend:
– Ik zei je toch, hier gebeuren wonderen.
Gena keek haar nieuwsgierig aan:
– Waarom ben je zo zeker?
– In mijn jeugd kwam ik hier vaak en ik heb veel vreemde en mooie dingen gezien.
– Nou ja, natuurlijk, en alle jongens uit de buurt kwamen achter jou aan!
– Laat me, – lachte Lena.
– Trouwens, morgen wacht je een verrassing!
Ondanks alle pogingen van Gena om erachter te komen wat de verrassing was, lukte het hem nooit.
Ze gingen gelukkig en hoopvol naar bed, omhelsden elkaar.
— Sasha, ik begrijp niet hoe je zo onverschillig kunt zijn!
Het is al een half jaar geleden dat dat meisje onze zoon heeft meegenomen, en jij hebt geen vinger uitgestoken! — mompelde Anna Nikolaevna.
Alexander liet zijn papieren los:
— En wat stel je voor?
De politie bellen en hem met geweld thuisbrengen?
Vergeet niet, hij is nu getrouwd en leeft zijn eigen leven.
Anna stampte met haar voet:
— Wat onzin!
Een maand geleden had hij in het ziekenhuis moeten liggen, maar het enige wat hij doet is me verzekeren dat alles goed gaat en dan snel ophangen.
Hoe kan het goed gaan zonder behandeling?!
Alexander begreep dat achter die stroom woorden de diepe zorg van zijn moeder schuilging.
Hij legde zijn documenten weg en stelde zachtjes voor:
— Als je zo bezorgd bent, laten we hem dan bezoeken.
Kijken hoe hij zich aanpast.
Anna dacht even na en glimlachte toen:
— Dat is een geweldig idee.
— Maak je dan klaar.
Ik bel Gena, en morgenochtend vertrekken we.
Ze kwamen pas ’s avonds in het dorp aan.
— God, wat een troep! — zuchtte Anna Nikolaevna.
Alexander glimlachte:
— Ik vind het leuk.
Schone lucht, geen troep…
Oh, kijk, een haas!
Anna keek verbaasd toe hoe een haas langs de auto sprong:
— Het is net een natuurreservaat!
Ik zou niet verbaasd zijn als hier beren over straat liepen.
— Het lijkt erop dat we er zijn, — merkte Alexander op.
Op dat moment gingen de poorten van het huis open en verscheen Gena op de veranda.
Anna verstijfde en Alexander verloor bijna zijn woorden.
Voor hen stond een sterke en gezonde jongeman, compleet anders dan de bleke jongen die ze kenden.
— Mama, papa, ik heb jullie zo gemist! — riep Gena blij uit.
Ze omhelsden elkaar lang, en Anna kon haar tranen niet bedwingen:
— Gena, wat ben je gegroeid!
— Alles dankzij Lena.
En ook dankzij de bijen.
Je kunt je niet voorstellen hoe fascinerend het is!
Lena kwam op de veranda, glimlachte verlegen.
Ook zij omhelsde de ouders van haar man.
— Dank je wel, lieve, — zei Anna Nikolaevna met tranen in haar ogen.
— Je hebt gedaan wat zelfs de beste dokters niet konden.
Na de begroetingen en omhelzingen hebben ze de auto uitgepakt en alle cadeaus gepresenteerd die ze hadden meegebracht.
Lena nodigde iedereen warm uit aan tafel.
Anna Nikolaevna bekeek de tafels met interesse, alsof ze teruggebracht was naar haar jeugd: alles zag er ongelooflijk smakelijk en huiselijk uit.
Ondertussen haalde Gena een fles tevoorschijn:
— Papa, hier is een honingdrank.
Echte, zelfgemaakte.
Alexander lachte:
— Jullie zijn net echte gastheren!
Jullie hebben hier alles!
Iedereen proefde de honingdrank, behalve Lena.
Toen Anna Nikolaevna dat zag, vroeg ze licht geïrriteerd:
— Wat, ben je nog steeds boos?
Niet eens een slokje voor ons bezoek?
Lena kleurde en antwoordde verlegen:
— Ik kan niet drinken.
Anna keek verrast naar haar zoon:
— Is ze ziek?
Gena glimlachte breed:
— We krijgen een kindje.
Dus mama, maak je klaar om oma te worden!
Die woorden brachten een golf van emoties bij Anna Nikolaevna teweeg.
Tranen liepen over haar gezicht; ze wisselde het omhelzen van haar zoon en Lena af, en begon toen opnieuw te huilen van geluk.
Op een gegeven moment, totaal onverwacht voor iedereen, verklaarde ze vastberaden:
– Dat is het, ik blijf hier een paar weken.
Ik moet wat spullen kopen en jullie helpen met inrichten.
Sasha, je hebt me niet verteld dat je een nieuwe auto voor me gaat kopen?
Dan koop ik er een!
En een grote, zodat ik alles kan meenemen wat de baby nodig heeft voordat hij geboren wordt.
We brengen Lena naar de stad — ze moet in een goede kliniek bevallen.
Ze bleef orders geven, maar de mensen om haar heen konden niet anders dan lachen.
Anna Nikolaevna bloosde een beetje:
– Nou ja, ik wil gewoon het beste!
Lena kwam naar haar toe en omhelsde haar:
– Ik zal naar je luisteren.
Gena weet hier niets van en ik ben een beetje bang.
Anna hield haar zacht vast en stelde haar gerust:
— Wees niet bang, ik ben er altijd.
Als je het verhaal leuk vond, vergeet het dan niet te delen met je vrienden!
Samen kunnen we de emotie en inspiratie verder verspreiden.
