Er was eens een jonge vrouw genaamd Ana, de dochter van een rijke koopman.
Helaas stierf haar vader, László, toen ze nog een kind was, en werd ze in de zorg van haar stiefmoeder, Judit, achtergelaten.
Maar Judit hield niet van Ana, ze beschouwde haar zelfs als een last.
Naarmate Ana opgroeide, werd ze steeds mooier en slimmer, en de mensen in de stad hielden van haar.
Afschriften stonden in de rij om haar hart te winnen, wat Judit tot woede bracht.
Zeker omdat haar eigen dochter, Zsofi, lang niet zoveel aandacht kreeg.
Toen besloot Judit om van Ana af te komen, maar niet op een gewone manier.
Ze wilde haar op de gruwelijkste manier vernederen.
— Als je toch moet trouwen, heb ik de perfecte bruidegom voor je gevonden, zei ze op een dag tegen Ana.
Ana voelde haar hart sneller kloppen.
Misschien was het wel een goede man?
Maar toen ze hoorde wie de gekozen was, voelde ze haar adem stokken.
— Je gaat trouwen met een bedelaar.
Een arme, vuile man, gescheurd van kleding en zonder een cent.
Ik heb alles al geregeld.
Ana verzette zich, maar tevergeefs.
Judit had alles al geregeld en de bruiloft stond op het punt van beginnen.
Het nieuws verspreidde zich door de stad en de mensen fluisterden verrast.
Een zo mooie en slimme meisje trouwen met een bedelaar? Wat een schande!
En daar was de trouwdag.
De kerk was vol nieuwsgierige mensen.
De bruidegom stond vooraan – een gescheurde, onverzorgde man die niemand kende.
Ana, gekleed in een witte jurk, stond naast hem, met haar hoofd gebogen, nog steeds niet gelovend dat dit haar gebeurde.
De priester begon de ceremonie, maar plotseling stak de bedelaar zijn hand op en zei:
— Wacht even!
Iedereen bleef stil en keek hem verbaasd aan.
De man richtte zijn rug op, trok zijn versleten jas uit en plotseling veranderde zijn houding volledig.
Hij veegde het stof en de modder van zijn gezicht, waardoor een jong en knap gezicht tevoorschijn kwam.
— Mijn naam is Matia, zei hij glimlachend.
Ik ben geen bedelaar.
Ik ben eigenlijk de zoon van een rijke koopman.
Mijn vader vroeg me voor zijn dood om een vrouw te vinden die me zou liefhebben voor wie ik ben, niet voor mijn rijkdom.
Dus besloot ik mijn ware identiteit te verbergen en te doen alsof ik arm was.
De mensen begonnen geschokt te murmelen.
Judit was wit als een doek, terwijl Ana met grote ogen naar hem keek van verbazing.
— Toen ik hoorde dat mevrouw Judit haar stiefdochter wilde trouwen met een bedelaar alleen om haar te vernederen, dacht ik: en als ik die bedelaar zou zijn?
En nu, nu iedereen de waarheid weet, vraag ik je, Ana: wil je mijn vrouw zijn, nu je weet wie ik echt ben?
Ana’s tranen begonnen te stromen, maar dit keer niet van verdriet, maar van blijdschap.
— Ja! riep ze blij, terwijl ze zijn hand pakte.
De menigte barstte in applaus uit.
Iedereen was gelukkig voor het pasgetrouwde stel, behalve Judit, die sprakeloos achterbleef, terwijl ze zag hoe haar plan in duigen viel.
Ana en Matia trouwden en leefden gelukkig tot op hoge leeftijd, en Judit moest accepteren dat uiteindelijk liefde en vriendelijkheid altijd het kwaad overwinnen.
Als je van het verhaal genoten hebt, vergeet dan niet het te delen met je vrienden!
Samen kunnen we de emotie en inspiratie verder verspreiden.
