Deze broers uit Brazilië werden geboren met aan elkaar vergroeide hoofden en moesten niet alleen belangrijke bloedvaten delen, maar ook een deel van hun hersenen. 😢
Toen de jongens vier jaar oud waren, besloten artsen hen van elkaar te scheiden. 😲
De operatie duurde 23 uur en er waren bijna 100 specialisten bij betrokken. 😨
Gelukkig was de scheiding succesvol, maar tegenwoordig hebben de broers ontwikkelingsproblemen en leren ze opnieuw praten en lopen. 😱
In augustus 2022 vond in Brazilië iets plaats wat artsen zonder aarzelen een medisch wonder noemden.
De twee jongens, Arthur en Bernardo Lima, die in 2018 werden geboren, waren altijd onafscheidelijk geweest — in de letterlijke betekenis van het woord.
Ze werden geboren met een uiterst zeldzame afwijking: hun schedels waren aan de bovenkant met elkaar vergroeid.
Deze kinderen worden craniopagus-tweelingen genoemd en dit komt ongeveer één keer per tweeënhalf miljoen geboorten voor.
Vanaf hun geboorte moesten de broers niet alleen bloedvaten en een deel van hun hersenen delen, maar ook elk moment van hun leven.
Bijna vier jaar lang sliepen, aten en speelden ze naast elkaar, zonder elkaar ooit volledig te kunnen zien.
Stel je voor: je hoort de stem van je broer en voelt zijn ademhaling, maar je kunt hem niet in de ogen kijken.
De ouders van de jongens zochten hulp bij het Instituut voor Kindergezondheid in Rio de Janeiro, waar meer dan 100 specialisten zich met hun zaak bezighielden.
Onder leiding van de uitstekende chirurg Noor Suryate Gurjar, die bekendstaat om zijn succesvolle operaties bij Siamese tweelingen in India, begon een lange voorbereidingsperiode.
Wat dit verhaal bijzonder opmerkelijk maakte, was het gebruik van de modernste technologie.
Voor het eerst in Brazilië maakten artsen gedetailleerde 3D-modellen van de schedels van Arthur en Bernardo en oefenden ze de operatie in virtual reality met behulp van VR-headsets, zodat ze de scheiding van de bloedvaten en hersenstructuren tot in de kleinste details konden voorbereiden.
Hierdoor konden ze de meest kritieke momenten simuleren, want één verkeerde beweging had beide kinderen het leven kunnen kosten.
Gedurende enkele maanden ondergingen de kinderen acht voorbereidende ingrepen.
Daarna brak de grote dag aan.
De definitieve operatie duurde meer dan 23 uur.
De artsen werkten als één team en verlieten de operatiekamer niet, vastbesloten om de twee broers een kans op een normaal leven te geven.
Toen de scheiding eindelijk voltooid was, hield iedereen zijn adem in.
Arthur en Bernardo lagen naast elkaar, maar deze keer los van elkaar.
De artsen draaiden hun hoofden voorzichtig naar elkaar toe.
Voor het eerst in vier jaar keken de broers elkaar in de ogen.
Getuigen vertelden hoe de operatiekamer uitbarstte in applaus en tranen van vreugde.
Tegenwoordig ondergaan de jongens een intensief revalidatieprogramma.
Ze moeten leren om zelfstandig te staan, zitten en bewegen, omdat hun lichamen daarvoor volledig op elkaar waren afgestemd.
